Merhaba arkadaşlar, oyun önerileri serisinin devamıyla karşınızdayım. Hazır hayatta kalma ve korku türlerinin 2000’lerin başlarındaki gibi şaşalı günlerine dönmesine tanıklık ederken ve cadılar bayramı indirimleri sürerken bu oyundan bahsetmenin tam zamanı olduğunu düşünüyorum. Peki neden Resident Evil 7?
Resident Evil serisinin sizin de bildiğiniz gibi çok fazla oyunu var. Klasik dönem olarak tabir edilen ilk üç oyun ile Resident Evil serisinin yükselişini, ardından aksiyon serisi olarak kabul edilen 4., 5. ve 6. oyunlar ile serinin düşüşe geçip hatta dibi boylamasını ve hemen sonrasında seriye itibarını geri kazandıran yedinci oyun ile serinin tekrar doğuşunu deneyimledik.
Açıkçası 7. oyunun serinin kötü giden seyrini düzeltmesinin yanı sıra seriye giriş yapmak için de iyi bir nokta olduğunu düşünüyorum. Haklı olarak “6 koca oyunu oynamadık, nasıl bundan başlayacağız?” diyebilirsiniz ama durum şu ki aslında yedinci oyun %90 oranında kendi hikayesini anlatıyor.
Önceki oyunlarla kesiştiği noktalar var ama bunun sebebi bu oyunu Resident Evil evreninde bir yere yerleştirmek. Seriyle daha önce hiç tanışmamış olan biri bu oyundan seriye giriş yapabilir ve hikayeyi rahatlıkla anlayabilir. Hatta sadece bu oyunu oynayıp seriye hiç devam etmeyebilir de… ama bu ihtimali düşük görüyorum çünkü oyun sonrasında damağınızda bırakacağı tat, sizi diğer oyunlara yöneltebilir.
Serinin hayranı olanlara öneri yapmama gerek yok çünkü büyük ihtimalle çoktan birden fazla kez bitirmişlerdir bile.
Oyunu satın almadan önce bilmeniz gereken önemli bir nokta var: Oyun korkunç, gerçekten korkunç. “Ben başka korku oyunları oynadım, pek korkmadım” diyen biri bile burada neye uğradığını şaşırabilir.
Oyun, korkuyu ani “jumpscare”larla değil, gergin ortamı ve başarılı karakter yazımıyla veriyor. Bu da irrite eden değil, keyifli bir korku deneyimi sunuyor. Oyunun sizi içerisine çekme becerisi o kadar kuvvetli ki kendinizi oyun kodlarıyla değil, sanki gerçekten bir malikanede kapana kısılmış gibi hissediyorsunuz.
Bu hissi pekiştiren en büyük unsur ise birincil kamera açısı ve hikâyenin “dünya tehlikede” gibi büyük ölçekte değil, izole bir malikaneye hapsolmuşluk üzerinden anlatılması. Ayrıca yeni karakterimiz Ethan, bir savaşçı değil. Bu da silah kullanırken o acemiliği oyuncuya başarıyla aktarıyor.
En önemlisi, eşya yönetimi ve kısıtlı mermi gibi Resident Evil’in klasik özellikleri geri dönüyor. Bu unsurlar ilk başta sinir bozucu gibi gelse de aslında oyunun gerginliğini sağlayan temel yapılar ve alıştıktan sonra takdir etmeye başlıyorsunuz.
Peki bu oyun tamamen kusursuz mu? Elbette değil. Resident Evil 7’nin de kusurları var.
En büyük problem düşman çeşitliliğinin zayıf olması. Aile bireyleri dışında yalnızca 3 farklı düşman tipi var ve hepsinin görünüşü neredeyse aynı. Oyun süresi boyunca bu çeşit azlığı fark ediliyor.
Diğer bir kusur ise: Oyun çok güçlü başlıyor, açılışı o kadar etkileyici ki “ileride neler var?” diye heyecan uyandırıyor. Ancak sonlara doğru bu etki azalıyor. Hatta birçoğumuz için akılda kalan kısımlar oyunun başındaki sekanslar olacak diyebilirim.
Sonlara doğru güzel anlar olsa da, açılış kadar akılda kalıcı olmayabiliyor. Yine de genel olarak harika bir korku deneyimi sunuyor.
Sonuç olarak: Eğer korku türünü seviyorsanız ve Resident Evil evrenine girmekten çekiniyorsanız bu oyuna gözünüz kapalı başlayın derim. Zira oyunda gözünüzü açamayacağınız çok yer olacak. 🙂
Kötü şakaları bir yana bırakırsak, bu oyun son yıllarda çıkmış en iyi hayatta kalma korku oyunlarından biri. “Yürüme simülasyonu değil, bana taş gibi korku oyunu lazım” diyorsanız bence kesinlikle kaçırmayın.
Herkese iyi oyunlar dilerim,
